نوشته‌ی جان کلیفتون
۷ اکتبر ۲۰۲۲ مجله HBR
میلیون‌ها نفر از تنهایی رنج می‌برند. طبق داده‌های گالوپ، بیش از ۳۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان حتی یک دوست هم ندارند. و بیش از ۲۰٪ از مردم دوست یا خانواده‌ای ندارند که بتوانند هر زمان که به آنها نیاز دارند، روی آنها حساب کنند.
یک فرد به طور متوسط ۸۱۳۹۶ ساعت – معادل بیش از نه سال – را در محل کار می‌گذراند. طبق گزارش مرکز نظرسنجی زندگی آمریکایی، «آمریکایی‌ها اکنون بیشتر از هر راه دیگری – از جمله در مدرسه، در محله خود، در محل عبادت خود یا حتی از طریق دوستان موجود – در محل کار دوست پیدا می‌کنند.»
بنابراین، مردم بخش زیادی از زندگی خود را در محل کار می‌گذرانند و در آنجا بیشترین احتمال ایجاد دوستی وجود دارد. با این حال، طبق نظرسنجی گالوپ از مدیران ارشد منابع انسانی بزرگترین شرکت‌های جهان، از بین هر کاری که شرکت‌ها برای بهبود زندگی کارکنان و ارتقای شادی آنها انجام می‌دهند، رفاه اجتماعی جنبه‌ای است که کمترین سرمایه‌گذاری را روی آن می‌کنند. در واقع، گالوپ دریافته است که در سطح جهان، تنها سه نفر از هر ۱۰ کارمند کاملاً موافقند که در محل کار خود یک دوست صمیمی دارند.
چرا شرکت‌ها باید اهمیت دهند؟
با وجود ادعای «مردم بزرگترین دارایی ما هستند»، بسیاری از مدیرانی که من ملاقات کرده‌ام انتظار دارند که کارمندان هنگام ورود به محل کار، زندگی شخصی خود را پشت در بگذارند. با این حال، داده‌های گالوپ نشان می‌دهد که داشتن یک دوست صمیمی در محل کار به شدت با نتایج تجاری، از جمله بهبود سودآوری، ایمنی، کنترل موجودی و حفظ کارکنان، مرتبط است.
محققان دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه مینه سوتا نه تنها تأیید کردند که دوستی‌های نزدیک، بهره‌وری در محل کار را افزایش می‌دهند، بلکه دلیل آن را نیز دریافتند – دوستان متعهدتر هستند، بهتر ارتباط برقرار می‌کنند و یکدیگر را تشویق می‌کنند. و طبق یک مطالعه جهانی توسط برنامه بین‌المللی بررسی اجتماعی (ISSP)، «روابط [کاری] بین فردی تأثیر مثبت قابل توجه و قابل توجهی بر رضایت شغلی یک کارمند معمولی دارد. [روابط] از نظر قدرت توضیح تغییرات در رضایت شغلی، در بین… ۱۲ حوزه کیفیت محل کار، رتبه اول را دارد.»
اگر افزایش بهره‌وری، سودآوری، رضایت شغلی و حفظ کارکنان کافی نباشد، آخرین یافته‌های گالوپ نشان می‌دهد که از زمان شروع همه‌گیری، داشتن یک دوست صمیمی در محل کار تأثیر بیشتری بر نتایج مهم دارد – مانند احتمال توصیه محل کار توسط کارگران، قصد ترک کار و رضایت کلی. با افزایش اجتناب‌ناپذیر دورکاری و کار ترکیبی، بهترین دوستان در محل کار به حلقه‌های نجات تبدیل شده‌اند که در مواقع تغییر، ارتباط اجتماعی، همکاری و حمایت حیاتی را برای یکدیگر فراهم می‌کنند.
متاسفانه، این بیماری همه‌گیر نه تنها تنهایی جهانی را تشدید کرد، بلکه به دوستی‌های محل کار نیز آسیب رساند. در میان افرادی که در محیط‌های ترکیبی کار می‌کنند، گالوپ از سال ۲۰۱۹ شاهد کاهش پنج درصدی در تعداد کسانی بوده است که می‌گویند بهترین دوست خود را در محل کار دارند.
ایجاد دوستی‌های پایدار در محل کار
چه محل کار کاملاً حضوری، کاملاً دورکاری یا ترکیبی باشد، فرهنگی که دوستی‌های کاری را در اولویت قرار داده و تشویق می‌کند، برای کارمندان و برای سودآوری مفید است. بنابراین مدیران چگونه می‌توانند یک محل کار دوستانه ایجاد و حفظ کنند که نتایج قابل اندازه‌گیری ارائه دهد و در عین حال به مبارزه با اپیدمی جهانی تنهایی نیز کمک کند؟ در اینجا چند اقدام برای انجام در حال حاضر آورده شده است:
ایجاد یک سیستم دوستی.
همه به یک دوست نیاز دارند، به خصوص وقتی که در یک شرکت تازه وارد هستند. همکاری با کارمندان جدید با کارمندان باسابقه می‌تواند روند استخدام و بهره‌وری را تسریع کند. دوستان محل کار نه تنها به افراد تازه استخدام شده نکاتی مانند محل وسایل و قوانین نانوشته را می‌دهند، بلکه به آنها کمک می‌کنند تا با افراد دیگر در شرکت ارتباط برقرار کنند. و برخی از این ارتباطات اولیه تقریباً مطمئناً منجر به روابط بلندمدت خواهد شد.
کلید یک سیستم دوستی مؤثر، فراوانی تعاملات است. مایکروسافت دریافت که وقتی کارمندان جدیدش در ۹۰ روز اول کار خود بیش از هشت بار با دوستانشان ملاقات کردند، ۹۷٪ گفتند که دوستشان به آنها کمک کرده است تا به سرعت بهره‌وری خود را افزایش دهند. اما وقتی کارمندان جدید در ۹۰ روز اول فقط یک بار با دوستانشان ملاقات کردند، این تعداد تنها ۵۶٪ بود.
افزایش زمان ملاقات حضوری.
قبل از همه‌گیری، محل کار جایی بود که همکاران می‌توانستند قهوه بخورند، ناهار بخورند و برای مکالمات بداهه در راهرو با یکدیگر روبرو شوند. برای افرادی که از سال ۲۰۲۰ به صورت تمام وقت از راه دور کار خود را شروع کردند، یکی از بزرگترین تغییرات، کاهش شدید ساعاتی بود که صرف تعامل اجتماعی با دوستان کاری می‌کردند.
ایجاد دوستی مستلزم صحبت کردن، دیدن و بودن با افراد است. بهترین راه برای ارتباط، دیدن یکدیگر است – حتی اگر از طریق زوم یا فیس‌تایم باشد. اما حداقل، همکاران باید بیشتر صحبت کنند و کمتر ایمیل بزنند. ایمیل هرگز به پای گفتگوی رو در رو نمی‌رسد. به علاوه، سوء تعبیر منظور کسی از طریق ایمیل بسیار آسان‌تر است.
رهبران کسب و کار باید الگو باشند: بیشتر حضوری ارتباط برقرار کنید و کمتر ایمیل بزنید. علاوه بر این، رهبران می‌توانند با اصلاح انتظارات، ایجاد هنجارهای فرهنگی جدید و حتی به‌روزرسانی پیکربندی‌های محل کار، تعاملات حضوری را تشویق کنند. به عنوان مثال، آموزش متقابل را تشویق کنید یا از کارگران بخواهید وظایف شغلی خود را بچرخانند تا بتوانند با یکدیگر همکاری کنند.
با افراد در سایر بخش‌های شرکت ارتباط برقرار کنید. قرار گرفتن در معرض افراد جدید، فرصت‌هایی برای ملاقات با دوستان جدید ایجاد می‌کند. رویدادهای اجتماعی، جلسات یا ناهارهای حضوری را برنامه‌ریزی کنید. فضاهای کاری افراد را به هم نزدیک‌تر کنید. در کجای دیگر این همه وقت را با افرادی از اقشار مختلف جامعه که حول یک مأموریت مشترک سازماندهی شده‌اند، می‌گذرانید؟ و در کجای دیگر تا این حد به تلاش دیگران وابسته هستید؟
مدام در حال نواختن ساز هستید.
وقتی افراد یک هدف مشترک دارند و با هم به دستاوردهای بزرگی می‌رسند، ارتباطی برقرار می‌کنند. شادی در همکاری برای خلق جادو است. اکونومیست با استفاده از بیتلز به عنوان نمونه‌ای از یک تیم با عملکرد بالا، می‌گوید: «بیتلز عاشق کاری هستند که برای امرار معاش انجام می‌دهند. وقتی موسیقی پخش نمی‌کنند، در مورد آن صحبت می‌کنند یا به آن فکر می‌کنند. آنها آهنگ‌های خودشان را مرتب می‌کنند و دائماً در حال نواختن ساز هستند.»
اگر تا به حال بخشی از یک «جلسه ساز» مشترک بوده‌اید، این حس را می‌شناسید. کارمندان شما نیز می‌خواهند این حس را داشته باشند – رضایت و غرور از خلق چیزی عالی در حین تفریح. بهترین دوستان به یکدیگر اعتماد دارند، یکدیگر را می‌پذیرند و می‌بخشند. و تحقیقات گالوپ نشان داده است که وقتی آنها با هم کار می‌کنند، احتمال اینکه با مشتریان و شرکای داخلی تعامل داشته باشند، در زمان کمتری کار بیشتری انجام دهند، از یک محیط کار امن‌تر حمایت کنند، نوآوری و ایده‌ها را به اشتراک بگذارند و از کار لذت ببرند، به طور قابل توجهی بیشتر است.
اجبار نکنید.
به لطف همه‌گیری، روزهای ساعات شاد تقریباً اجباری و “دفاتر مهدکودک” پر از بازی‌ها و اسباب‌بازی‌های رنگارنگ که برای تشویق کارگران به ماندن تا دیروقت برای فعالیت‌های سرگرم‌کننده تیم‌سازی طراحی شده بودند، ممکن است پشت سر گذاشته شده باشد. به گفته پاول لوپوشینسکی، بنیانگذار شرکت مشاوره Playficient مستقر در ونکوور، “این فرهنگ واقعاً در مورد سرگرمی نیست؛ بلکه در مورد وادار کردن افراد به ماندن بیشتر است.”
شما می‌توانید سیاست‌ها یا آموزش‌ها یا برگه‌های زمانی را اجباری کنید، اما نمی‌توانید مردم را مجبور به دوستی کنید. شما نمی‌خواهید کارمندانتان از فکر مهمانی‌های شرکت متنفر شوند.
اگر شرکت شما هنوز هم دوستی‌های محل کار را با وجود مزایای اثبات شده برای نتایج تجاری، دلسرد می‌کند، این فرضیه ساده را به خاطر داشته باشید: نادیده گرفتن دوستی‌ها، نادیده گرفتن طبیعت انسان است. در نبرد بین سیاست‌های شرکت و طبیعت انسان، طبیعت انسان همیشه پیروز می‌شود. شواهد نشان می‌دهند که افراد، فارغ از آنچه به آنها دیکته می‌شود، به دنبال برآورده کردن نیازهای اجتماعی خود خواهند بود. برای شرکت‌ها بسیار بهتر است که به جای مبارزه با این نوع سرمایه اجتماعی، از قدرت آن بهره بگیرند.
همان‌طور که در کتاب جدیدم با عنوان «نقطه کور: خیزش جهانی ناخشنودی و چگونگی نادیده گرفته شدن آن توسط رهبران» مطرح کرده‌ام، تنهایی پدیده‌ای بسیار شایع است. در ایالات متحده، دو نفر از هر ۱۰ کارمند، بخش زیادی از روز خود را با احساس تنهایی سپری می‌کنند. برای آن دسته از کارکنانی که دوستی قابل‌اتکا ندارند، محیط کار می‌تواند به فضایی عذاب‌آور تبدیل شود؛ عذابی که حتی ممکن است زندگی آنها را در وضعیتی بدتر از زمانی قرار دهد که اصلاً شغلی ندارند. با این حال، شرکت‌هایی که رفاه اجتماعی کارکنان خود را در اولویت قرار می‌دهند و برای آنها فرصت‌هایی جهت دوست‌یابی در محیط کار فراهم می‌کنند، می‌توانند به حل معضل همه‌گیرِ تنهایی — که بخش بزرگی از بشریت را گرفتار کرده است — کمک نمایند.
درباره نویسنده
جان کلیفتون مدیرعامل «گالوپ» است؛ یک شرکت جهانی در حوزه تحلیل و مشاوره که به رهبران کمک می‌کند تا مبرم‌ترین مشکلات خود را حل کنند. مأموریت جان این است که از طریق «نظرسنجی جهانی گالوپ» — طرحی ۱۰۰ ساله که ۱۵۰ کشور را در بر می‌گیرد — صدای ۷ میلیارد شهروند را در رابطه با حیاتی‌ترین مسائل کاری و زندگی‌شان به گوش دیگران برساند.
